ေလျပည္သို႕

ေနညိဳညိဳ တိမ္ေတာက္ျပီးခ်ိန္ အေနာက္ဘက္စက္၀န္းဆီမွ လက္ျပေနေသာ ေနမင္းအား ေငြစႏၵာကျပံဳးသေယာင္ေယာင္ႏွင့္ ႏႈတ္ဆတ္ေနသည္....။ ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း လက္ျပသြားခဲ့သူ ေလျပည္ကို သတိရမိသည္...။ တခ်ိန္ကေလျပည္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသား၏ ေခာတ္အဆက္ဆက္ ဘုရင္မျဖစ္ခဲ့သည္...။ ဘုရင္မ၏ အာဏာသံမ်ား ၾကားေယာင္မိသည္...။.ဘုရင္မေၾကာင့္လြမ္းမိသည္...။ ဘုရင္မေၾကာင့္ေဆြးမိသည္...။ ေပ်ာက္ခါစအနာရြတ္ တို႕ကတဆစ္ဆစ္ ျပန္ကိုက္လာခဲ့သည္....။
ေလျပည္....ဇာတ္လမ္းတစ္ခုကိုငါ့ရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္မရပဲ မင္းစခဲ့တယ္...။ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ ျပီးခဲ့တယ္...။ ငါ့ရဲ႕ခြင့္ျပဳခ်က္တို႕႕႕႕႕ မပါပဲေပါ့...။ အရာရာမွာ မင္းအလိုကိုငါလိုက္ခဲ့တယ္...။ ငါက“ရိုး”တယ္....။ ဒါေပမယ့္မ“အ”ဘူး...။ ခ်စ္ေနလို႕ မင္းအလိုကိုလိုက္ေလ်ာခဲ့တယ္...။ အဲ့ဒါကိုငါ“အ”လို႕လို႕မင္းထင္ရင္ မင္းမွားသြားမယ္ေနာ္..။ မင္းေပးခဲ့တဲ့ ေ၀ဒနာကို ေသရာပါေအာင္ငါမယူလိုေပမယ့္ ငါ့ဘ၀ရဲ႕အတိတ္တစ္ကြက္မွာ အမည္းတစ္စက္အျဖစ္ က်န္ခဲ့ျပီေလ..။ မင္းေၾကာင့္ရတဲ့အလြမ္းေတြသာ အတိုင္းအတာရွိမယ္ဆိုရင္ ကမာၻၾကီးကို ၃ပါတ္ေလာက္ပါတ္မိေကာင္းရဲ႕....။
ေလျပည္.....မိုးစုန္းစုန္းခ်ဳပ္ လမင္းငုတ္တဲ့အထိ ငါေလွ်ာက္သြားမိေနတုန္းပဲကြာ....။ လမ္းတစ္ျဖတ္က အလြမ္းသက္သက္နဲ႕တည္ထားတဲ့ ကေဖးဆိုင္ေလးရဲ႕ အတြင္းေထာင့္တစ္ေနရာမွာ အေဆြးေ၀ဒနာနဲ႕ အေတြးကမာၻပ်က္ေနတဲ့ ငါ့ဆီျပန္လာလွည့္ပါ....။ မင္းၾကိဳက္တတ္တဲ့ Black coffee တစ္ခြက္ကို အခ်စ္တို႕ နဲ႕ေရာက်ိဳ ငါ့ေရွ႕မွာေနရာခ်ထားတယ္....။မင္းလမ္းၾကံဳရင္ေတာ့ ၀င္ေသာက္လွည့္ေပါ့...။ Black coffee ကခါးသက္သက္ အလြမ္းတစ္ခြက္အေနနဲ႕ ငါ့အခ်စ္ကို သက္ေသထူေနဆဲပဲေပါ့....။
ေလျပည္......ဒီအခ်ိန္ဆို နင္မငိုေတာ့ပဲ ေရာက္ရာအရပ္မွာေပ်ာ္လို႕ေနျပီေပါ့ေနာ္....။ငါ့မွာေတာ့ အရင္တစ္ေခါက္ေလာက္ ေျမနီလမ္းမွာခပ္ေျမာက္ေျမာက္ မေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူးကြာ....။ေျမနီလမ္းက စကၠဴပန္းေၾကြေတြကေတာ့ အနမ္းသက္ေသအျဖစ္ ဒီေန႕ထက္ထိ ရွိေနဆဲပါကြာ....။ ဟိုနားက ေလွ်ာက္ေနက် လမ္းမွာေတာင္ မင္းရန႕ံတို႕ ေပ်ာက္ရွလို႕ပါေရာလားကြာ....။ ဒါေပမယ့္ငါေရာက္တိုင္းေတာ့ စကၠဴပန္းေတြက ေၾကြေနဆဲပဲေလ....။ ေျမနီလမ္းမွာ ေလနီၾကမ္းေတြက တိုက္လို႕ေနဆဲေပါ့...။ အေတြးထဲမွာလဲ နင္က ဘုရင္မလိုလွပေနဆဲေပါ့....။
ေလျပည္.....ဘာေတြပဲျဖစ္ေနပါေစ.....မင္းကိုငါခ်စ္ေနပါေသးတယ္ကြာ...။ အရင္လိုယုယခ်င္ပါေသးတယ္...။ ျဖစ္နိုင္မယ္ဆိုရင္ ဒီတစ္ညေတာ့အမွီေတာ့နင္ျပန္ခဲ့လိုက္ေပါ့ကြာ....။