ယေန႕သည္......

Thursday, August 27, 2009

.

“အေမွာင္ထဲကညအေတြး”

“အေမွာင္ထဲကညအေတြး”

အခန္းမီးကို မွိတ္၍အေမွာင္ထဲတြင္ တိတ္တဆိတ္ႏွင့္ညစီးသံကို နားေထာင္ေနမိသည္…။ စိတ္တို႔ကမရိုးမရြ…..။ ညသည္ညျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ျပီးေနာက္ ညသည္ေမွာင္၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကုတင္ေပၚတြင္ ညစီးသံႏွင့္ေမ်ာေနမိသည္….။ ျမင္ေနရသည္က ပကတိ အေမွာင္သာျဖစ္သည္…။ ဘာမွမျမင္ရဘူး ဟုဆိုျခင္းပင္လွ်င္ တစ္စံုတစ္ခုရွိေနျခင္းျဖစ္၍ အေမွာင္ထဲမွ တစ္စံုတစ္ခုျဖစ္ေသာ အေမွာင္ကိုၾကည့္ရင္း ညထဲတြင္တစိမ့္စိမ့္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္၀င္သြားခဲ့သည္…။ ထို႕ေနာက္ညသည္ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ ညျဖစ္သြားေသာအခါ အေတြးေတြနယ္ကၽြံမိေတာ့သည္…….။

****************

ကၽြန္ေတာ္သည္ ဘီလ်ံနာသူေဌးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္…..။ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ဟယ္ရီေပၚတာေက်ာင္းတက္ေသာ ေဟာ့၀ဒ္ေက်ာင္းေတာ္ႏွင့္တူေသာ ရဲတိုက္တစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္သည္….။ ထိုရဲတိုက္ၾကီးႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ အေစခံမ်ားစြာရွိသည္…..။ ကၽြန္ေတာ့္ အေစခံမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္အား ေရႊလင္ပန္း ေငြလင္ပန္း မ်ားျဖင့္ ေကာင္းေပ့ညႊန္႕ေပ့ဆိုေသာ အစားအစာမ်ားႏွင့္ ကမာၻအေကာင္းဆံုး၀ိုင္မ်ားကိုဆက္သၾကသည္…..။ ကၽြန္ေတာ္ကထိုအစားအစာမ်ားကို စားသည္ဆိုရံု ျမည္းၾကည့္ျပီး ညစာစားျခင္းကိုအဆံုးသတ္လိုက္သည္….။ ထူးဆန္းသည္က ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူတူ ညစာအတူစားမည့္ မိသားစုဟူ၍မရွိျခင္းပင္……။ ေနာက္ကၽြန္ေတာ္ ရဲတိုက္ၾကီး ထဲမွ အခန္းမ်ားကိုလွည့္ပါတ္ၾကည့္ရႈမိသည္…..။ ပထမအခန္းထဲကို၀င္သြားလိုက္သည္…….။ အခန္းတစ္ခု လံုး၀င္ထိန္လ်က္ရွိသည္….။ နံရံမ်ားကိုေရႊခ်ထားသည္…။ ေနာက္အခန္းေထာင့္တြင္ေသတၱာတစ္လံုးရွိသည္….။ ထိုေသတၱာကို ဖြင့္လိုက္ေသာအခါတြင္ေတာ့ ေရႊေခ်ာင္းေတြအျပည့္ရွိေနသည္….။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးမ်ားပင္ က်ိန္းစပ္သြားသည္….။ ထို႕ေနာက္အခန္းထဲမွ ကၽြန္ေတာ္ထြက္လာခဲ့သည္…..။.ထိုအခန္း၏ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အခန္းထဲသို႕ ကၽြန္ေတာ္၀င္လာခဲ့လိုက္သည္….။ ယခုအခန္းမွာမူ ပထမအခန္းႏွင့္ လံုး၀ဆန္႕က်င္ဘက္ပင္ျဖစ္သည္………..။ အခန္းထဲတြင္ ေမွာင္မဲ၍ အလင္းေရာင္ဟူ၍ပင္မရွိေခ်…..။ ထို႕ေၾကာင့္ အခန္းတြင္းရွိ ကညင္မီးတိုင္မ်ားကို မီးညွိလိုက္သည္….။ အခန္းထဲတြင္ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ၾကီးႏွစ္ခ်ပ္မွ လြဲ၍ဘာမွမရွိေပ…….။ ထို႕ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္မွန္ၾကီးတစ္ခ်ပ္ေရွ႕တြင္ရပ္လိုက္သည္….။ ကၽြန္ေတာ့္ရုပ္ရည္ကို ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ေသာအခါ အ၀တ္အစားမ်ားမွာ ေတာက္ေျပာင္လ်က္ရွိျပီး လြန္စြာမွ သားနားလ်က္ရွိသည္……။ ေနာက္မွန္တစ္ခ်ပ္ေရွ႕တြင္ရပ္လိုက္ျပီး မွန္ထဲသို႕ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ……….

****************

ကၽြန္ေတာ္၏အ၀တ္အစားမ်ားမွာ ညစ္ေထးစုတ္ျပတ္လ်က္ရွိျပီး….. ဆံပင္မ်ားကလဲရႈပ္ေထြးလ်က္ရွိသည္….။ မ်က္ႏွာတြင္လဲ ရိတ္သင္မွဳကင္းမဲ့ေနေသာ မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္မ်ားႏွင့္ အက်ည္းတန္သလိုျဖစ္ေနသည္….။ ေရာက္ရွိေနသည္ကလဲ ဇရပ္တစ္ခုေပၚတြင္ျဖစ္သည္….။ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ခြက္တစ္လံုးႏွင့္ ေတာင္ေ၀ွးတစ္ေခ်ာင္း ေနာက္ အိတ္စုတ္တစ္လံုး သာရွိသည္….. ဤသည္ကိုၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူဖုန္းစားတစ္ေယာက္ပင္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္…။ ကၽြန္ေတ္ာ ဗိုက္ဆာလာသည္…။ ထို႕ေၾကာင့္ လုပ္ေနက် အလုပ္အတိုင္းခြက္စြဲ၍ ၀မ္းေရးအတြက္ ရွာေဖြရေပဦးမည္…..။ ဦးစြာ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ရွိသြားသည္က လူစည္ကားေသာ လမ္းမတစ္ခုျဖစ္သည္….။ ေနာက္ကၽြန္ေတာ္ အသက္ငယ္ငယ္ မုန္႕စားေနေသာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ ထံမွသြားေတာင္းမိသည္….။ ကေလးငယ္က ဘာရယ္ေၾကာင့္မသိ ကၽြန္ေတ္ာ့ကို ျမင္သည္ႏွင့္ စူးစူး၀ါး၀ါး ထငိုေလသည္…..။ ထိုအခါ ကေလးငယ္၏ မိခင္ျဖစ္ဟန္တူေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေအာ္ေငါက္လိုက္၍ ကၽြန္ေတာ္ ထိုေနရာမွထြက္လာခဲ့သည္….။ ထို႕ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ေစ်း တစ္ခုထဲေရာက္သြား သည္……။ ေစ်းထဲတြင္လဲ ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းေရးလံုေလာက္ေအာင္ပင္ လူေတြက စြန္႕ၾကဲျခင္းမျပဳၾကေပ….။ သူတို႕ၾကည့္ရသည္မွာလဲ ၾကပ္တည္းေနၾကဟန္တူသည္….။ ကၽြန္ေတာ္အေတာ္ပင္ စိတ္ပ်က္လာမိသည္……။ လူေတြက သူတို႕အနားသို႕ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္လာလွ်င္ ႏွာေခါင္းရံႈၾကသည္……။ စိတ္ပ်က္စြာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေစ်းထဲမွ ထြက္လာခဲ့သည္…..။ ကၽြန္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္လာေနရင္းမွ ေခြးေလေခြးလြင့္တစ္ေကာင္က ကၽြန္ေတာ့္အား သူ၏ ရန္သူေတ္ာအျဖစ္သတ္မွတ္ဟန္တူသည္…။ စူးစူး၀ါး၀ါးပင္ထိုးေဟာင္လ်က္ရွိသည္…….။ ဒီလိုႏွင့္ပဲကၽြန္ေတ္ာလဲလမ္းေလွ်ာက္လာရင္းမွ အရိပ္ေကာင္းေသာ ေညာင္ပင္ ၾကီးတစ္ခုေအာက္ေရာက္လာသည္….။ ၀မ္းကဟာသည့္အျပင္ ပင္ပန္းေနသျဖင့္ လွဲအိပ္ပစ္လိုက္မိသည္….။ အိပ္ရာမွ ႏိုးလာေသာအခါ………….

****************

အရာရာဟာေမွာင္လို႕မဲလို႕……….။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္မျမင္ရ…..။ အေမွာင္ေတြက ၀ါးျမိဳထားသည္….။ သို႕ျဖစ္၍ ထိုအရာသည္ ညပင္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္………….။ ထို႕အတူ ညသည္လဲ လမိုက္ညပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္………။ မည္သို႕ဆိုေသာ္….. ၾကယ္ေရာင္ လေရာင္ ဟူ၍ အလ်င္းမရွိ….။ ပကတိ အေမွာင္ထုသာရွိသည္….။ ၀မ္းကလဲဟာလာျပန္သည္….။ သို႕ေသာ္ စားစရာဟူ၍ ကၽြန္ေတာ့တြင္ ပဲတစ္ေစ့ပင္မရွိ….။ ေတြးရင္းျဖင့္အာေခါင္ေတြေျခာက္လာသည္……..။ ေရဆာလာသည္……..။ သို႕ေသာ္ေရကိုပင္လွ်င္ မည္သည့္ေနရာကသြားရွာရမည္ကိုမသိ……။ အေမွာင္ထုကၾကီးစိုး ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္…….။ သို႕တည္းမဟုတ္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးမ်ားက အေမွာင္ကိုသာ ျမင္ေနရ၍ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္……။ ယခုအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ေမ်ာ္လင့္ေနမိသည္က နံနက္ခင္း၏ မိုးေသာက္ အလင္းေရာင္ပင္ျဖစ္သည္…..။ ကၽြန္ေတ္ာ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိသည့္ ႏွင့္အမွ် အခ်ိန္ေတြက အကုန္ေႏွးလြန္းေနသည္…..။ ယင္းသည္ပင္လွ်င္ ဘ၀ျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ယူဆလိုက္မိသည္…။ လိုအပ္လွ်င္အလြယ္ႏွင့္မရတတ္……။ အေတြးေတြကဂေယာက္ဂယက္ျဖင့္ နဖူးေပၚလက္တင္ေတြးေနမိသည္…….။ မနက္ျဖန္ေရာက္လွ်င္ဘာလုပ္ရမည္ကို စဥ္းစားေနမိသည္…..။ ဦးစြာ မိုးလင္းလွ်င္လင္းခ်င္း ကၽြန္ေတာ္ေရတစ္ခြက္ကို အျမန္ရွာေသာက္မည္……….။ ေနာက္မွသာ ၀မ္းေရးအတြက္ ရုန္းရေပဦးမည္………။ သို႕ေသာ္လဲ တစ္ထြာခန္႕ရွိေသာ ၀မ္းကိုျဖည့္ဆည္းေပးရန္မွာ စင္စစ္တြင္ေတာ့ လြယ္လွသည္မဟုတ္…..။ မနက္ျဖန္အတြက္ေတြးရင္း ရင္ေလးလာမိသည္…….။ ထို႕ေနာက္ တျဖည့္ျဖည္းႏွင့္ အလင္းေရာင္တစ္ခ်ိဳ႕ကို မစို႕မပို႕ျမင္လာရသည္…..။ သို႕ေသာ္ ထူးဆန္းသည္က ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေနရသည္က သစ္ပင္ ၏အခက္အလက္မ်ားမဟုတ္……..။ မ်က္ႏွာက်က္တခ်ိဳကျဖစ္သည္…….။ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဘီလ်ံနားလဲမဟုတ္ခဲ့သလို သူဖုန္းစားလဲ ျဖစ္မသြားခဲ့ပါ……။ အမွန္စင္စစ္ မွာ ယမန္ေန႕ညက ကၽြန္ေတာ္အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားရာက အေတြးေတြက အိပ္မက္ျဖစ္လာဟန္တူသည္…….။ သို႕ျဖစ္၍ ဘီလ်ံနာႏွင့္ သူဖုန္းစားဆိုေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ဘ၀မ်ားသည္ အိပ္မက္ထဲတြင္သာရွိသည္………….။

စိတ္ကူးထဲကဘီလ်ံနာ

စိတ္ကူးထဲမွာသာရွိ

အိပ္မက္ထဲက သူဖုန္းစား

အိပ္မက္ထဲမွာသာရွိ……

အျပင္ကမာၻမွာ အရာရာဟာ နတၳိ……….။

ေတြးရင္း………..ေတြးရင္း………ေတြးရင္း……

အိပ္မက္ထဲကညအေတြးေတြ အေငြ႕ပ်ံသြား၏……….။

{ေလတံခြန္}

1 comments:

kaungkinpyar said...

ဘီလ်ံနာၾကီး ျဖစ္ပါေစရွင္

Post a Comment