ပန္းခင္းထားတဲ့လမ္းတစ္ခု
ေလွ်ာက္ခ်င္ေပမဲ့ ငါဘယ္လို
လွမ္းရမယ္ဆိုတာမသိ၀ူး.....။
အိုင္ေလးရဲ႕အနီးမွာ
ငါ့ပန္းခင္းေလးရွိေပမယ့္
ဒီေရကိုငါဘာလို႕ ခပ္ခြင့္မရွိတာလဲ....။
ပန္းကေလးကို
ႏွလံုးေသြးနဲ႕ပ်ိဳးခဲ့တာပါ.......
ပန္းကေလးကိုငါပ်ိဳးခဲ့ေပမယ့္
ဘာလို႕ခူးဆြတ္ခြင့္ကငါ့အတြက္မဟုတ္ရတာလဲ.....။
မင္းအနားကိုေရာက္ခဲ့ေပမယ့္
ငါဘာလို႕နီးစပ္ခြင့္မရွိတာလဲ............။
မင္းအျပံဳးကို ငါျမင္ခဲ့ေပမယ့္
အျပံဳးတို႕ရဲ႕လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ကိုမသိခဲ့ရတာလဲ.........။
မင္းမ်က္လံုးေတြကိုစကားေျပာခြင့္ရွိခဲ့ေပမယ့္
ႏွလံုးသားကိုဘာလို႕မလႈပ္ႏႈိးႏိုင္ခဲ့တာလဲ..........။
ဘာေတြပဲျဖစ္ေနပါေစ...........
မင္းကေတာ့ငါ့ႏွလံုးသားကို
မ်က္၀န္းကတဆင့္ေသာ့ဖြင့္ခဲ့ျပီေလ........။
၀ိညာဥ္တစိခုရဲ႕ရွင္သန္ခ်ိန္ကေပါ့....
ခုေတာ့ငါဟာ......................
မနက္တိုင္းမွာႏိုးေနေပမယ့္
ထခြင့္မရွိတဲ့၀ိညာဥ္တစ္ခုအျဖစ္ဇာတ္သိမ္းခဲ့ပါျပီ....။
ဒါေတြကိုမင္းမသိခဲ့ေပမယ့္...........
ရူးေနတဲ့၀ိညာဥ္ပိုင္ရွင္ငါသာ မင္းကိုသိပ္ခ်စ္ခဲ့တာေပါ့......။
ယေန႕သည္......
Saturday, January 3, 2009
.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
Posts
0 comments:
Post a Comment