လူဆိုသည္မွာ ခံစားခ်က္မ်ားပြင့္အန္လာလွ်င္ သူတို႕၏ကဗ်ာကာရံမ်ားသည္ သူတို႕အတြက္ အေကာင္းဆံုးမ်ားျဖစ္လာတတ္သည္...။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ခံစားခ်က္မ်ားေရးလိုက္ေသာအခါတိုင္း ကဗ်ာမဆန္ေသာကဗ်ာမ်ားသာျဖစ္လာတတ္တယ္...။ အခုကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ပြင့္အန္လာတဲ့ အခါမွာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေတာ့ျဖစ္သြားခဲ့တယ္.....။ အစီအစဥ္မက် ကာရံမလွတဲ့ ကဗ်ာမဆန္ေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေပါ့....။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ကိုျမည္းစမ္းၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ကဗ်ာမဆန္ေသာ ကေလးအတြက္ကဗ်ာ ဆိုတာေလးျဖစ္လာတယ္...။ ခံစားလိုက္ာကပါဦးဗ်ာ..........
ကဗ်ာမဟုတ္ေသာ ကေလးအတြက္ကဗ်ာ
ကေလးရယ္.....
ကဗ်ာမဆန္တဲ့
ကိုယ့္ရဲ႕ဘ၀ထဲ
မင္းမလာခ်င္မွန္း
သိခဲ့ပါတယ္.......။
ခါးသက္သက္
အလြမ္းတစ္ခြက္ကို
မွ်ေ၀ေသာက္ဖို႕
မင္းကိုကိုယ္မေတာင္းဆိုလိုပါဘူး.....။
အေျပာက်ယ္တဲ့
ဘ၀ပင္လယ္မွာ
ရုန္းကန္ႏိုင္ဖို႕
မင္းမွာပညာမစံုေသးပါဘူး....
ကေလးရယ္...............။
ကိုယ့္ရင္မွာ
ခိုလံႈလွည့္ပါဦးကြာ
ေႏြးေထြးမႈေလးေပးခ်င္လို႕ပါ...။
မျငိမ္းေသာ မီးတစ္ဖိုကို
ျပဳစုထားပါတယ္.....။
ခ်စ္ေသာကေလးေလး
ေဆာင္းခိုဖို႕ေလ.....။
မဆံုးေသာသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို
ဆက္လက္၍ဆိုေနပါတယ္...။
ခ်စ္ေသာကေလးေလး
နားဆင္ဖို႕ေလ..........။
မညိႈးေသာပန္းတစ္ပြင့္
ယုယစြာျပဳစုထားပါတယ္...။
ခ်စ္ေသာကေလးေလး
ပန္ဆင္ဖို႕ေလ.......။
မကုန္ေသာအားအင္တစ္စုကို
ႏွလံုးသားမွာသိမ္းဆည္းထားတယ္...။
ခ်စ္ေသာကေလးေလး
အားထားဖို႕ေလ..........။
ကေလးေလးကိုေစာင့္ေရွာက္ဖို႕ေလ....
ကေလးေလးကိုခ်စ္လြန္းလို႔ေလ......
ကေလးေလးကိုျမတ္ႏိုးလြန္းလို႕ေလ....
ပန္းတစ္ပင္ကိုပ်ိဳးခဲ့တယ္.......
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကိုဆိုခဲ့တယ္......
မီးတစ္ဖိုကို ဖိုခဲ့တယ္.....
ပန္းပင္ေလးကိုႏွလံုးေသြးနဲ႕
ေပါင္းသင္ေပးခဲ့တယ္.....
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို
ခံစားခ်က္(အလြမ္းဓါတ္)နဲ႕ဆိုခဲ့တယ္.....
မီးတစ္ဖိုကို
ကိုယ္တိုင္ေလာင္ကၽြမ္းလို႕
ျပဳစုခဲ့တယ္................
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို
ကေလးေလးအားခ်စ္လြန္း၍
ေရးခဲ့တယ္..................။
ယေန႕သည္......
Saturday, January 3, 2009
.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
Posts
0 comments:
Post a Comment